Otoportre, Konya
©2026 filosofosmitatos.com
Babamın ardından…
Bu müze-blog, babamın ardından içimde susmak zorunda kalan sesin sonunda kelimelere kavuşmuş hâli. “Filosofos Mitatos” onun hem düşünceli, derin tarafına hem de inatla büyümeyi reddedip hep çocuk doğallığında kalma arzusuna bir selam. 12 yıl boyunca yüzleşemediğim acıya, anıların yavaşça bulanıklaşıp yok olmasından korktuğum için, artık cesurca bakmak istiyorum. Ve istiyorum ki bilsin herkes, bu dünyadan bir Mithat geldi geçti, hesapsızca sevdi, mertçe konuştu ve hep söyledi söyleyeceğini. Akrabalarının bize acıyarak baktığı babam, hiçbirinin erişmeye cesaret bile edemeyeceği bir hayat yaşadı, bana ve kardeşime bambaşka dünyaların kapılarını açtı. Materyal dertlerle, parayla pulla hiç derdi olmadı, o hep bir can aradı, sohbet edip hayatın hem anlamını hem de anlamsızlığını konuşabileceği bir Can…
Ah siz, ah siz o güzelliği “sarhoş mitat” tan ibaret sananlar, ah siz bizi hor gören, bize acıyan gözler, bilemezsiniz ki bizim nasıl öylesine gerçek bir dünyamız olduğunu. Ama hiç uğraşmayın boşuna, anlayamazsınız, anlamak isteseniz bile cesaret edemezsiniz o plastik hayatlarınıza dönüp bakmaya.
Babamın Sesi Arşivi
Bu bölümde babamın müzik kayıtlarınını topluyorum; her biri babamın içinde hiç susmayan müziğini olduğu haliyle, provasız, saf ve korkusuzca haykırdığı anların kısacık bir hatırası sadece. Zaten hayatını da hep provasız ve korkusuzca yaşadı. Canım babam, ben varolduğum sürece bende, ben gittikten sonra da oğlumda yaşamaya devam edeceksin.
©2026 filosofosmitatos.com